Bałwan
Miał pewien bałwan przemyślenia niesłychane
O tym, co się stanie, gdy nie będzie już bałwanem.
Bał się, chociaż wiedział, że nie zmieni to niczego.
Łzy wiosną ronił ze śniegu topnionego.

No dobrze – myślał – czy ta część mnie niewielka,
Niech będzie wiadro wody albo choć kropelka,
Dowie się kiedyś, że wcześniej mną była,
Że była bałwanem, że była i żyła?

Czy woda, ciesząc się nurtu polotem,
Wie, kim była wcześniej i co z nią będzie potem?
Czy niesiona zmianą stanu czarem
Nazwie wniebowstąpieniem swą przemianę w parę?

Czy będą wiedziały, gdy zawisną nad światem,
Że były mną kiedyś te chmury puchate,
Co dziwne kształty w galopie udają?
Wszak mną są – czemu do mnie się nie przyznają?

Nasączą te chmury świat mną, czyli sobą
I tchną weń życie wiosną błogą.
I pytał się bałwan, czy deszcz wie jeszcze,
Że był bałwanem, nim stał się deszczem.

Pocieszał się bałwan sensem istnienia,
Tłumacząc tak sobie swych braci topnienia,
I patrząc w ostatnie polarne zorze,
Stawał się wodą, strumieniem i morzem.

A potem – widział w tym swe ukojenie –
Przemieniał się w chcenie, miłość, pragnienie,
I karmiąc sobą wszelakie bycia,
Wsiąkał swym byciem w inne życia.

Żonglował tak bałwan przemijaniem
I zlewał rodzenie z unicestwianiem.
A kiedy czas mu na to pozwolił,
Umierał, by życia kosztować do woli.

Ubolewał nad tym, że nikt go nie widzi
I jego imieniem zwie tych, co się wstydzi.
Któż zechce wiedzieć, że kiedyś się stanie
W innej postaci głupiutkim bałwanem?

Lgnąc z wszelakim zegarów przebiegiem,
Chmurą świat będzie, by stać się znów śniegiem,
A z niego ktoś kiedyś trzy kule wytoczy,
Nałoży nań garnek i wtłoczy weń oczy.

Z marchewki nos, a uśmiech przyprawi z patyka
I elegancko guziki wstawi obok guzika.
Zima znów wdzieje białych szronów szatę
I świat będzie bałwanem, a bałwan – wszechświatem.